محرک‌های پنوماتیکی و محرک‌های الکتریکی هر دو برای کنترل حرکت شیرها، دیسک‌های سوپاپ و سایر دستگاه‌های مکانیکی استفاده می‌شوند، اما تفاوت‌های قابل توجهی در اصول کاری خاص و دامنه کاربرد آنها وجود دارد.
1. محرک های پنوماتیکی حرکت خود را از طریق فشار هوای ارائه شده توسط یک منبع گاز کنترل می کنند. اصل کار این است که پیستون را با فشار هوا در داخل سیلندر به حرکت در می آورد. فشار هوا در داخل سیلندر توسط شیر کنترل منبع هوا تنظیم می شود تا از سرعت حرکت و قدرت محرک کنترل اطمینان حاصل شود. محرک های الکتریکی حرکت خود را از طریق روشن شدن برق کنترل می کنند که معمولاً از طریق یک موتور الکتریکی به دست می آید. روش کنترل محرک های الکتریکی انعطاف پذیرتر است و سرعت حرکت و قدرت را می توان با تنظیم مقدار و جهت جریان کنترل کرد.
2. عملگرهای پنوماتیکی هزینه کمتری دارند و در مقایسه با محرک های الکتریکی نگهداری راحت تری دارند. عملگرهای پنوماتیکی فقط به یک منبع هوا نیاز دارند و کنترل فشار ساده و واضح است، بدون نیاز به سیستم های کنترل پیچیده. محرک های الکتریکی برای کنترل فعالیت ها به سیستم های کنترل الکتریکی پیچیده نیاز دارند، بنابراین هزینه و هزینه تعمیر و نگهداری نسبتاً بالا است.
3. از آنجایی که محرک های الکتریکی دارای روش های کنترلی انعطاف پذیرتر و طیف وسیع تری از کاربردها هستند، بیشتر برای موقعیت هایی مناسب هستند که نیاز به تنظیم مکرر و کنترل دقیق دارند. توان خروجی محرک های الکتریکی نیز پایدارتر است و می تواند بارهای بیشتری را تحمل کند.
در کاربردهای عملی، محرک های مناسب باید بر اساس نیازهای خاص انتخاب شوند. امیدوارم در زمینه اتوماسیون صنعتی، محرک‌های پنوماتیکی و محرک‌های الکتریکی در آینده بتوانند با هم توسعه پیدا کنند و راحتی و مزایای بیشتری را برای تولید صنعتی به ارمغان بیاورند.
